Kto zadba o HR? O wypaleniu, którego często nie widać

Aleksandra Kulga | SEHR

Niewidzialne zmęczenie w pracy umysłowej

HR to dziś jedna z najbardziej obciążających psychicznie ról w organizacji. Z zewnątrz wygląda „lekko”: komputer, spotkania, rozmowy, dokumenty. Brak fizycznego wysiłku sprawia, że zmęczenie specjalistów HR bywa bagatelizowane. A przecież to właśnie oni codziennie dźwigają ciężar emocji, decyzji i odpowiedzialności za innych ludzi.

Kilka miesięcy temu na jednej z grup branżowych pojawił się wpis doświadczonej HR Managerki. Napisała, że czuje się wyczerpana, pozbawiona energii, coraz częściej marzy o porzuceniu korporacji i prostszym życiu. Zamiast wsparcia spotkała się z falą komentarzy podważających jej prawo do zmęczenia: „przecież siedzisz przy biurku”, „inni pracują ciężej”, „to nie jest prawdziwe zmęczenie”.

Ta reakcja odsłania jeden z najbardziej szkodliwych mitów w naszej kulturze pracy: przekonanie, że tylko wysiłek fizyczny jest „prawdziwy”, a obciążenie psychiczne można zignorować.

Tymczasem praca HR to nieustanne bycie pomiędzy. Między zarządem a pracownikami. Między wynikami a ludzkimi emocjami. Między procedurami a realnymi dramatami. To setki trudnych rozmów, zwolnienia, mediacje konfliktów, presja odpowiedzialności, podejmowanie decyzji, które wpływają na czyjeś życie.

Po ośmiu godzinach takiej pracy ciało może nie boleć, ale układ nerwowy jest na granicy wyczerpania. Empatia, uważność, regulowanie emocji, ciągła gotowość: to zasoby, które zużywają się szybciej, niż nam się wydaje.

Dlatego, jeśli po dniu pracy czujesz się, jakbyś przebieg/(a maraton, to nie jest przesada. To sygnał, że Twoja praca kosztuje Cię bardzo dużo- nawet jeśli tego nie widać.

„To nie jest prawdziwe zmęczenie” – czyli o kulturowym micie siły

Osoba, która napisała tamten post, nie potrzebowała pouczeń. Potrzebowała usłyszeć: „To, co czujesz, jest realne. Masz prawo być zmęczona. Nie musisz tego udowadniać”.

Tymczasem w wielu organizacjach nadal funkcjonuje przekonanie, że profesjonalizm oznacza niewzruszoność. Że dobry HR „ogarnia wszystko”. Że nie narzeka. Że zawsze jest dostępny. Że ma emocje pod kontrolą.

To mit, który bardzo drogo kosztuje.

Bo jeśli przez lata uczysz się ignorować własne sygnały zmęczenia, frustracji i przeciążenia, organizm w końcu upomni się o uwagę. Często w formie wypalenia, problemów zdrowotnych, utraty sensu pracy albo całkowitej rezygnacji z zawodu.

Milczenie nie jest odpornością. Jest strategią przetrwania, która działa tylko przez jakiś czas.

Małe kroki, które chronią przed wypaleniem

W pracy z wypaleniem często nie chodzi o radykalne zmiany. Rzadko mamy możliwość nagle zmienić branżę czy wziąć kilkumiesięczny urlop. Znacznie skuteczniejsze są małe, codzienne kroki, tzw. mikronawyki, które chronią nasz system nerwowy.

To mogą być krótkie przerwy po trudnych rozmowach. Świadome zamykanie emocjonalnie trudnych spraw. Kilka minut oddechu między spotkaniami. Jasne granice dostępności. Krótkie momenty zatrzymania zamiast nieustannego biegu.

Przykład? Po wymagającej rozmowie daj sobie trzy minuty. Wstań, odejdź od biurka, weź kilka spokojnych oddechów i powiedz sobie w myślach:
„Zrobiłam/em, co było możliwe. Teraz wracam do swoich zadań”.

Ten prosty rytuał pomaga nie nosić cudzych emocji przez cały dzień.

HR od lat dba o innych. Wspiera, słucha, rozwiązuje problemy. Pytanie brzmi: kto dba o HR?

Jeśli pracujesz w tej roli i czujesz zmęczenie – nie jesteś słaby(a). Jesteś człowiekiem, który zbyt długo był silny dla wszystkich.

Zapraszamy na premierę “Ogólnopolskiego badania dobrostanu i wypalenia zawodowego w HR”: subscribepage.io/ewhbjc

Już 3 marca o godz. 10:00.

Dołącz i zobacz co mówią dane na temat sytuacji HR!